Cam

خواب میدیدم بالای یه ساختمونم پایینو نگاه میکنم فاصله بین من تا ساختمون جلویی بندهای رختیه که تیشرتای یه شکل تو رنگهای مختلف روشه. بندا تکون می‌خوردن می‌چرخیدن، یه دختری اون پایین بندها رو با لباسا پرت می‌کرد بالا می چرخوندشون تو هوا. دوربینم دستم بود با یه لنز بزرگ و سنگین داشتم کادر می‌بستم که از لباسا عکس بگیرم تو فکر بودم که دختره اون گوشه خیلی تو کادر عالی شده کلیک ! یه صدای بنگ بلند اومد ترسیدم که پرت شم پایین دوربینو از جلو چِشَم برداشتم انگاری خیلی زوم کرده بودم. خطر پایین افتادن نبود. خواستم عکس بعدیو بگیرم، کلیک، دوباره همون صدا. یهو دوربین از محل اتصال لنز به بدنه شکست. لنزه سالم بود اما تو دوربینمو که نگاه میکردم سنسورس اون وسط بود نگران بودم که گردو خاک نگیره ...
بیدار که شدم مامانم گفت این بند دوربینت از لبه میز آویزونه دستت نخوره بیافته زمین ...
 دوربین آدم که نباید بشکنه دوربین باید همیشه بمونه، همیشه، حتی اگه قدیمی شه و دوربین دیگه‌ای بگیرم این یکی جاش ثابته چندین سال رفیقم بوده بهترین جاها، بهترین خاطرات، بدترین روزا، سخت ترین لحظه ها رو با من دیده و از من بهتر یادشه، چیزیت نشه‌ها ! تو یه دونه‌ای، تو ضد آب و خاک و سیل و برف و بارونی و حتی ضد ضربه‌ای یادت نره.